22/7/2005 - hayat o kadar acı ki...

Dün 6.sınıftan beri tanıdığım,liseye geçtiğimde "ay bu da mı burda!"diye kahrolduğum,nefret ettiğim 1 arkadaşımın boynunun kırıldığını öğrendim.

Bahsettiğim arkadaş yüzünden 1 sene arkadaşsız kaldım.Arkamdan o kadar çok dolap çevirdi ki...

İzmir'e gitmiş tatile.Yattan atlamış boynu önden arkadan açılmış.Platin takmışlar.Bu sene okula gelip gelmeyeceği bile şüpheli.O kadar kahroldum ki.

Kırgınlıklar,dargınlıklar sizi ne kadar yaralasa da sonuçta arkadaşsınız.Arada farkedemediğiniz bağlar oluşuyor.

Ben eskiden bazen onu öldürebilecek kadar sinirlenirdim.Ama şimdi farkettim de o da benim arkadaşımmış.

Az önce konuştum onla.Allah'a şükür ki ailesinin maddi durumu iyi ve hemen ameliyat oldu.Bilinci açıkmış.Gelen telefonlara cevap verebiliyor.Hayatımda ilk defa sesini bu kadar ciddi duydum.

"çok üzüldük.Nasılsın iyi misin şimdi?"

"iyiyim de burada daha ne kadar iyi olabilirim ki?"derken sesi ağlamaklıydı.

Sözün kısası kimsenin kalbini kırmayın.Başımıza ne geleceği her an şüpheli.Mümkün olduğu kadar çok iyilik yapın.Size dalaşanlara bile iyi davranın.

Umarım en kısa zamanda toparlanır.

2005-07-27 17:30:45 - acılar..

2005-07-22 19:13:31 - Çok güzel ifade etmişsin ama...